در ۲۹ دیماه ۱۳۴۴ قانون تأسیس كتابخانه های عمومی در سطح شهرهای كشور به تصویب مجلس وقت رسید. بر اساس ماده یك قانون مزبور شهرداریها مكلف گردیدند سالیانه به میزان ۵/۱ درصد از درآمد خود را به تأسیس و اداره كتابخانه های عمومی و خرید كتاب اختصاص دهند متعاقب تصویب این قانون در هر شهر انجمنی به نام انجمن كتابخانه های عمومی تشكیل گردید جهت اداره انجمن ها و ایجاد هماهنگی در كار آنها تشكیلاتی تحت نام هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور به ریاست وزیر فرهنگ و هنر وقت و پنج عضو دیگر كه به پیشنهاد وی انتخاب می شدند ایجاد گردید.

وزارت فرهنگ و هنر وقت در سال ۱۳۵۰ با تشكیل هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور به ریاست وزیر فرهنگ و هنر و پنج عضو دیگر به پیشنهاد وزیر و مطابق با قانون، وظیفه نظارت بر اداره امور كتابخانه های عمومی كشور و انجمن های آن را به دبیرخانه هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور محول كرد.

  • در سال ۱۳۵۲ با تصویب تبصره ۲۲ ماده واحد قانون بودجه، ۵/۱ درصد كمك شهرداریها به كتابخانه ها متوقف و كلیه هزینه ها اعم از خرید، توزیع كتاب و مجله، احداث، تكمیل، تجهیز، استخدام، آموزش، ارائه خدمات و ساماندهی كتابخانه های عمومی سراسر كشور در بودجه وزارت فرهنگ و هنر وقت منظور و انجام آن به صورت متمركز جزو وظایف دبیرخانه هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور گردید. در آن سال دولت وقت پیشنهاد ساخت ۱۰۰۰ باب كتابخانه عمومی را از محل طرح های عمرانی در دستور كار این دبیرخانه قرار داد. قبل از انقلاب اسلامی تعداد كتابخانه های عمومی در كشور ۲۹۰ باب بود و با وقوع انقلاب شكوهمند اسلامی در یك مقطع چهار ساله تعداد كتابخانه های عمومی كشور در ادامه همان طرح های مصوب به ۳۷۳ باب رسید.

در سال ۱۳۶۱ دبیرخانه هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور به "اداره كل كتابخانه های عمومی كشور" تغییر نام یافت عدم پاسخگویی تشكیلات جدید و بروز مشكلات عدیده در اداره امور كتابخانه های كشور، مسئولین وقت را بر آن داشت تا در سال ۱۳۶۸ هیأت امنای كتابخانه های عمومی كشور را مجددا فعال نمایند و انجمن كتابخانه های عمومی در بعضی از استانها فعالیت مجدد خود را آغاز كردند. بسیاری از كتابخانه های موجود از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۸ با بودجه های استانی احداث و تكمیل شدند به طوری كه رشد كمی كتابخانه ها در این مقطع به ۱۳۵۰ باب رسید و با ادامه این روند در سال ۱۳۸۴ تعداد كتابخانه ها به ۱۶۴۱ باب رسید